2- شکل های آدم ها بدجور تو ذهنم می ماند! حتی اگه نخوام. دیشب وقتی داشتم به خونه بر می گشتم، فریادهای پر از وحشت و بی رحمانه ی مردی رو بر سر خانمش یا به قولی بهتر زنش (به فمنیست ها بر نخورد) گوشم رو آزار داد. وحشتناک داد می زد که چرا نماز نمی خواند...!!! صدایش بلندتر شد و داد زد که چرا به زهرا (احتمالن دختر کوچکش) یاد نمده که روسری سر کند... و ... نمی دانم چه طوری به خونه رسیدم. مادرم تا من رو دید گفت: «چیزی شده؟!» سرم رو پایین نگه داشتم و چیزی نگفتم. چراگفتم شکل ها در ذهنم می مونه؟ واسه این که می شناختمش.

3- برای خیلی از سؤال ها جوابی پیدا نمی شه ولی همین که ذهن رو مشغول خودش می کنه کلی انرژی رو ازت می گیره.

احساس می کردم تو وبلاگ راحت باشم و بعضی از حرفام و بنویسم. امروز یه مطلب نیمه سیاسی رو آماده کرده بودم در مورد گفتگوی آیت الله یزدی با خبرگزاری ایلنا و نکته های برجسته ای که می شد به آن ها پرداخت رو نوشتم  مخصوصن این حرفش که: با رييس‌‏جمهوري ديدار نكرديم، چون تازه آمده و مسلط بر كار نبودندولی نمی دونم بعد از اینکه از سر کار برگشتم خوونه چرا مطلب رو پست نکردم و ...

این روزا بیشتر با بچه های راهنمایی می پلکم )از نوع دخترونش(، اونم به خاطر تئاتر عروسکی، خیلی بهشون حسودیم می شه، راحتن، حتی قهر کردناشون. وقتی می بینم که چه شور و حالی دارن، فریادی ناخواسته تا نزدیکای حنجره ام می یاد ولی قورتش می دم. بگذریم...

یه جورایی می ترسم که  پرستو دوکوهکی وبلاگم رو ببینه شاید هم خجالت می کشم... در این مورد بیشتر می گم البته بعدن...

نسیم خنک وقتی میاد کنار دریا باشی خیلی بیشتر حال می ده مگه نه؟

کاملن سری: هنوز یاد نگرفتم چه جوری عکس می ذارن تو وبلاگ تا یه جایی رفتم ولی نشد.

حکایت محو بوسه ی شبنم بر گونه های سبز برگ شدن تکرار این آرزوست که کاش همه نیلوفر و پرستو بودن. عیدتون آسمانی باد.

دوست داشتم یک عکس هم کنارش بذارم واسه ی دنیا مجازی ها، که هنوز  این کار رو  یاد نگرفتم!

نکته: تا حالا هیچ کس از اینجا دیدن نکرده...

تکمله: بعضی ها محبت نمودند و ما را شرمنده. ممنمونم.

شاید مدت هاست که دارم مدادم را با کارد موکت بُر می تراشم، هی نوکش را تیز می کنم و آخر سر دوباره آن قدر روی کاغذ فشارش می دم که مجبور شم با موکت بُر سر بختش برم.
بعضی وقت ها شکل آدم ها یا آدمک ها یا چیزی تُو همین مایه ها می کشم، گاهی هم قلمم درشت تر می شود -پُر رنگ تر- و می نویسم:

«تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند»
                                                          حافظ

هر از گاهی هم چیزای جور وا جوری می نویسم که تک و توکیش تو روزنامه ها چاپ شده، بیشترش ولی لای کتاب ها و روزنامه ها و پوشه ها زیر تخت خوابم ،خوابیدن شاید هم جا خوش کردن.
امتحان کردن این دنیا- اینترنت- که اسمش و گذاشتن «مجازی» و نمی دونم که دختر یا پسره، مدت هاست که ذهنم رو مشغول کرده بود. الآن هم که دارم این مطلب یا به قول افرنگیا پُست رو می نویسم یه جوریَّم...
خب دیگه بقیّه ی حرفا بمونه واسه بعد.
آهان... داشت یادم می رفت
                                       سلام